Honderd jaar geleden werd Giacinto Scelsi geboren
(La Spezia, 1905 – Rome, 1988)

Giacinto Scelsi was een trotse, maar een diepmenselijke aristocraat, een schrijver, een dichter, een enigma voor velen. Het is waar: zijn muziek behoort tot het meest betoverende wat ooit werd geschreven.

Het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie maakte een opname van Scelci’s integrale oeuvre van kamermuziek voor strijkers, een uitgave die van de “Monde de la Musique” de onderscheiding “Choc” kreeg. Het orkest nodigt u uit om het eeuwfeest van de geboorte van Scelsi te vieren onder de vlag van de ‘klank’, de ‘universele kracht’.

Giacinto Scelsi werd geboren in La Spezia, in een adellijke familie. Wanneer hij als kind al vrij improviseert op de piano wordt meteen duidelijk dat hij over buitengewone muzikale gaven beschikt.
Hij studeert compositie in Rome bij Giacinto Sallustio.

Tussen de twee wereldoorlogen in en net na het begin van de jaren ’50 onderneemt hij vele reizen naar Afrika en het Oosten. Giacinto Scelsi verblijft lange tijd in het buitenland, voornamelijk in Frankrijk en Zwitserland. Hij werkt in Genève met Egon Koehler, die hem laat kennismaken met het compositiesysteem van Scriabine. In 1935-1936 studeert hij in Wenen ook het twaalftoonstelsel bij Walter Klein, leerling van Schoenberg.

Scelsi maakt in de jaren ’40 een zware, langdurige persoonlijke en spirituele crisis door. Hij komt er doorheen, begin jaren ’50, bezield door een hernieuwde opvatting over leven en muziek. Vanaf dan staat ‘de klank’ centraal in zijn gedachtegoed. Hij keert terug naar Rome in 1951-1952 en leidt daar een leven in afzondering, helemaal gewijd aan ascetisch onderzoek. Hij wordt tegelijkertijd ook opgenomen in de Romeinse groep Nuova Consonanza, die avant-garde componisten als Franco Evangelisti onder zijn rangen heeft. Met de Quattro Pezzi su una nota sola (1959, voor kamerorkest) komt een einde aan tien jaar intens experimenteren; van dan af aan geeft zijn volwassen werk blijk van een soort in zichzelf gekeerd zijn.

Daarna volgt nog 25 jaar van creatieve activiteit. Tijdens deze jaren wordt de muziek van Scelsi slechts zelden gespeeld: het is wachten op een nieuwsgierige (en bewonderende) beweging in zijn richting door jonge Franse componisten (Tristan Murail, Gé
rard Grisey en Michaël Lévinas) tijdens de jaren ’70 en op de Ferienkurse für Neue Musik in Darmstadt in 1982 vooraleer zijn werk volop erkenning krijgt.

Giacinto Scelsi schreef ook esthetische essays en gedichten. Hij stierf op 9 augustus 1988.